A Greek and International Asia fan club
Welcome to the Greek and International Asia fan club!
An Greek and International forum for the lovers of Asia

•First, Register here!
•Second, when you Done with the Registering, Please Read the Rules First!
•Third, If you have questions of using this forum visit FAQ before contacting Admin!
•If you follow the rules you, will spent a very good time in the forum....

And

•Have fun....

Follow Us to:

1) Youtube => http://www.youtube.com/user/GreekAsiafanclub

2) Twitter => https://twitter.com/#!/Greek_Asia_Club

3)Tumblr => http://greekasiafanclub.tumblr.com/

4) Deviantart => http://greekasiafanclub.deviantart.com/

A Greek and International Asia fan club

A Greek and International site for lovers of Asia
 
HomeRegisterLog in

Share | 
 

 Η Ελληνική Μουσική στην Ιαπωνία (in greek)

View previous topic View next topic Go down 
AuthorMessage
Danai
Admin
Admin
avatar

Posts : 1635
Points : 2874
Join date : 2011-08-09
Age : 23
Location : Αθήνα

PostSubject: Η Ελληνική Μουσική στην Ιαπωνία (in greek)   Thu Aug 11, 2011 3:40 pm

Mέρος 1ο

Έχουν περάσει περίπου δέκα χρόνια από τη συναυλία της Χάρης Αλεξίου στην Ιαπωνία τον Οκτώβριο του '94.
Κατά τη γνώμη μου, αυτή η συναυλία θα έπρεπε να ήταν μια αφορμή για το ιαπωνικό κοινό να γνωρίσει τη γοητεία της ελληνικής μουσικής.
Από τότε έχει αλλάξει κάτι από την κατάσταση της ελληνικής μουσικής στην Ιαπωνία;
Λίγο μετά αυτήν τη συναυλία - άκουσα τότε για πρώτη φορά κομμάτια της Χαρούλας - πήρα το δίσκο της στα χέρια μου, <Δι ευχών>, κατά σύμπτωση, που κυκλοφόρησε από την Omagatoki, Shinseido*.


Ήταν η απαρχή της καινούργιας μου ζωής.

Οι εικόνες που μέχρι τότε κρατούσα μέσα μου για την Ελλάδα, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι Ιάπωνες, ήταν λιγοστές. Ο Παρθενώνας, το όμορφο μπλε του Αιγαίου πελάγους, τα ασπροβαμένα νησιώτικα σπίτια.

Η φωνή της Χαρούλας και ο ρυθμός της ελληνικής μουσικής με επηρέασε βαθιά. Άρχισα να μελετώ με πάθος την ελληνική γλώσσα. Τώρα μπορώ να γράφω στα ελληνικά, έχω πεντακόσια ελληνικά CDs και έχω καλούς φίλους στην Ελλαδα... Έτσι, κάθε χρόνο επισκέπτομαι την Ελλάδα για να δω τους φίλους μου και να αγοράσω δίσκους και βιβλία.

Μόνο μια φωνή, μόνο ένας δίσκος, άλλαξε τη ζωή μου για πάντα!

Έτσι έτρεφα αγάπη για την ελληνική μουσική και με αυτήν την αγάπη άρχισα να παίρνω κι εγώ μέρος στις δραστηριότητες για τη διάδοση της ελληνικής μουσικής στην Ιαπωνία.

Δέκα χρόνια πριν, οι υπηρεσίες του Διαδικτύου δεν ήταν γνωστές. Αν και ήθελα να μάθω κάτι για τα τραγούδια που άκουσα, δεν υπήρχαν τότε αρκετές πληροφορίες. Πότε πότε λίγες γραμμές από ένα δύο κριτικούς μουσικής που έχουμε στην Ιαπωνία. Οι δίσκοι της Χαρούλας Αλεξίου, <Η νύχτα θέλει έρωτα>, ένας δίσκος του Πάριου, <Σε Χρειάζομαι>, κάποιος άλλος της Κωνσταντίνας, <Η καρδιά μου τραγούδι της Μεσογείου> και τέλος μια συλλογή της Μίνως. Τότε δεν είχα την ευκαιρία ν' απολαύσω την Άννα Βίσση ή τον Μανώλη Φάμελο κ.α. Δεν μπορούσα να γνωρίσω άλλους καλλιτέχνες της Ελλάδας.

Σήμερα η Ιαπωνία είναι ένας μοναδικός χώρος όπου μπορεί να ακούσει κανείς όλες τις μουσικές του κόσμου. Καλλιτέχνες από όλα τα μέρη της γης έρχονται εδώ και δίνουν συναυλίες, κυκλοφορούν αρκετούς δίσκους με το Bonus Track (μόνο για τον ιαπωνικό κοινό!). Αν θέλει κανείς μπορεί να διασκεδάσει εδώ με όλες τις μουσικές του κόσμου.

Αλλά ελληνική μουσική ακόμα δε γνωρίζει σχεδόν κανένας στην Ιαπωνία. Δεν υπάρχουν κείμενα στα βιβλία και τα μουσικά περιοδικά. Μέχρι τώρα, εκτός τη Χαρούλα δεν έχουν δώσει άλλοι συναυλία.
Υπάρχουν μόνο κάποιοι δίσκοι στις αποθήκες των δισκοπωλείων ίσα ίσα να τους ανακαλύψει κάποιος που έχει σχέση με τη μουσική. Είναι μια <κρυφή> διασκέδαση για τους λιγοστούς λάτρες.

Κάτι πήγε να αλλάξει.

Το καλοκαίρι του 2000 κυκλοφόρησε ο δίσκος της Κωνσταντίνας <Σημείο Επαφής> *έκανα την μετάφραση των στίχων μέσα*.

Βέβαια υπήρχε και πιο κατάλληλη από εμένα για αυτού του είδους την εργασία. Ο κ. Akihito Saito (ο διευθυντής της <Musicatech> που πουλάει και ελληνικά CDs και κυκλοφόρησε το δίσκο της Κωνσταντίνας) έχει μεγάλο πάθος για την ελληνική μουσική. Ήλπιζε ότι το ιαπωνικό κοινό θα γνώριζε και θα αποκτούσε ενδιαφέρον για την ελληνική μουσική.

Οι Ολυμπιακοί αγώνες, Αθήνα 2004, πλησιάζουν.
Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης - εφημερίδες, τηλεοράσεις και άλλα - λένε τη λέξη <Αθήνα> πολλές φορές.


Προσωπικά πίστευα από καιρό ότι αυτή η κατάσταση θα πρέπει να είναι ευνοϊκή και για την αποδοχή της ελληνικής μουσικής από τους Ιάπωνες. Είναι μια ευκαιρία ώστε περισσότερο κοινό να έρθει σε επαφή με τη μουσική και να γνωρίσει τη γοητεία της. Και αυτή η πρόβλεψή μου πραγματοποιήθηκε τουλάχιστον εν μέρει.

Φέτος το Μάρτιο κυκλοφόρησε ο δίσκος του Μάριου Φραγκούλη <Sometimes I Dream>, ο ιαπωνικός τίτλος είναι <Mario Frangoulis>.


O χειμώνας πέρασε, ήρθε η άνοιξη...
Αλλά δεν θα είναι και τόσο ευχάριστη γιατί υπάρχουν πολλά προβλήματα για την ελληνική μουσική στην Ιαπωνία.

Πρώτον είναι η απουσία ενός καλού οδηγού. Μέχρι τώρα υπάρχουν ένα δύο κριτικοί της ελληνικής μουσικής στην Ιαπωνία (βέβαια αυτοί δεν γράφουν αποκλειστικά για ελληνική μουσική). Η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει από την συναυλία της Χαρούλας. Και δεν υπάρχει η σωστή πληροφόρηση. ΄Ετσι ξαφνικά να κυκλοφορήσει ένας ελληνικός δίσκος, κανείς δεν θα ενδιαφερθεί γιατί δεν καταλαβαίνει ελληνικά και δεν είναι δυνατόν να κάνει έρευνα από μόνος του.

Δεύτερον, έπειτα από το δίσκο της Κωνσταντίνας <Σημείο Επαφής>, κυκλοφόρησαν CDs μόνο σε <cover version> από την εταιρεία <Zetima>, που χρηματοδοτεί η ιαπωνική Sony, με το label <Μεσόγειος>.


Εδώ τραγουδούν ελληνικά κομμάτια του Κότσιρα, της Ελένης Βιτάλη, της Νανάς Μούσχουρη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, στην ελληνική και ιαπωνική γλώσσα. Όμως οι Ιάπωνες δεν μπορούν να ακούσουν την πρωτότυπη φωνή τους. Βέβαια υπάρχουν η Sony και η EMI και στην Ιαπωνία. Αν οι εταιρείες αυτές θελήσουν να ακούσει το κοινό της Ιαπωνίας ελληνικά τραγούδια μπορούν να το κάνουν εύκολα. Αλλά είναι δύσκολα ακόμη γιατί πιστεύουν ότι δεν είναι εμπορικά κομμάτια όπως π.χ. η αμερικανική μουσική.

Στην Ιαπωνία υπάρχουν καταστήματα που πωλούν ελληνικούς δίσκους. Δεν είναι πολλά ούτε μεγάλα, αλλά οι διευθυντές τους έχουν πάθος για την ελληνική μουσική.
Εδώ υπάρχει το τρίτο πρόβλημα. Αν κλείσουν αυτά τα μικρά καταστήματατα, κανένας δεν θα πουλάει ελληνικούς δίσκους. Δυστυχώς αυτό άρχισε να συμβαίνει τώρα. Ο κ. Akihtio Saito ο διευθυντής της <Musicatech> έχει σταματήσει τη δραστηριότητα της εταιρίας του από πέρσι το φθινόπωρο. Χωρίς τον κ. Saito που είχε εισαγάγει τα ελληνικά CDs και τα είχε προωθήσει στα μεγάλα δισκοπωλεία εδώ, τώρα πια δεν έρχονται τα καινούργια προϊόντα στην Ιαπωνία.
Βέβαια υπάρχουν τα υπερκαταστήματα Tower Records, HMV, Virgin Mega Store. Όμως, οι υπεύθυνοι αγορών δεν αγοράζουν ελληνική μουσική... Ποιός είναι ο λόγος; Δεν τραγουδούν οι Έλληνες τραγουδιστές στα αγγλικά και έτσι νομίζουν ότι δεν θα έχουν μεγάλη επιτυχία.

Εκτός από αυτά τα προβλήματα υπάρχουν και άλλα. Στο CD του Φραγκούλη <Sometimes I Dream> υπάρχει ένα τραγούδι που συνέθεσε μόνος του. Είναι το πιό σημαντικό κομμάτι.
Όμως έκαναν λάθη στην μετάφραση από τα ελληνικά στα ιαπωνικά. Νομίζω ότι η Sony Classic Japan μπορεί να βρεί τους πλέον κατάλληλους ανθρώπους να μεταφράσουν τους ελληνικούς στίχους, όμως δεν τη νοιάζει το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς. Ούτε η Sony - η μητρική της οποίας έχει γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο εξαιτίας της πρωτοπορίας της - είναι διατεθεμένη να δώσει την απαραίτητη προσοχή σε έναν Έλληνα καλιτέχνη που θα μπορούσε να είναι το καινούριο σημείο επαφής και για το ιαπωνικό κοινό. Για τη Sony, ο Μάριος είναι ακόμη ένας νέος τραγουδιστής που μοιάζει με τη Sara Brightman και τον Andrea Bocheli που τραγουδούν κλασική μουσική με καθαρή και τρυφερή φωνή. Και έτσι δεν του δίνει περισσότερη σημασία.

Μέρος 2ο

Με όλα αυτά τα προβλήματα, εμείς, οι Έλληνες και οι Ιάπωνες τι μπορούμε να κάνουμε για τη διάδοση της ελληνικής μουσικής και του ελληνικού τραγουδιού στην Ιαπωνία;

Νομίζω ότι οι Ιάπωνες είναι ένας λαός που δεν αρνιέται τα ξένα στοιχεία, επειδή δεν έχουν σοβαρό θρησκευτικό προβλημα και δεν είναι αρνητικοί στις τέχνες που έρχονται από το εξωτερικό. Και υπάρχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον για τις διαφορετικές κουλτούρες. Απλά, όταν δεν υπάρχει κατάλληλος οδηγός, συνεχής και οργανωμένη προώθηση, οι Ιάπωνες δεν προσέχουν τους <θησαυρούς> των άλλων χωρών.

Τώρα έχουν διαδοθεί οι υπηρεσίες του Διαδικτύου σε κάθε σπιτικό, με τη διάδοση του ADSL. Παράλληλα μπορεί ο κόσμος στην Ιαπωνία να κάνει <net-surfing> και με το κινητό του τηλέφωνο. Όμως αυτή τη ενημέρωση για την Ελλάδα δεν είναι οργανωμένη, ούτε γίνεται στην ιαπωνική γλώσσα. Ας δούμε το site της Ελληνικής Πρεσβείας στην Ιαπωνία. Η ενημέρωση είναι λιγοστή, δε γίνεται η κατάλληλη παρουσίαση στα ιαπωνικά. Και αυτή τη κατάσταση δεν έχει αλλάξει εδώ και αρκετά χρόνια.

Στην Ιαπωνία, δεν υπάρχουν πολλοί Έλληνες όπως στην Αυστραλία, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Οι 'Ελληνες καλλιτέχνες θεωρούν ότι δεν αξίζει να δώσουν συναυλίες για παρά ελάχιστες πωλήσεις των δίσκων τους. Η Ιαπωνία δεν είναι ελκυστική αγορά, τουλάχιστον για τους Έλληνες καλλιτέχνες.

Όμως υπάρχουν ένα-δύο ερασιτέχνες μουσικοί που παίζουν ελληνική μουσική. Όσο και αν σας φαίνεται απίθανο, στην Ιαπωνία υπάρχουν ελληνικές ταβέρνες! Σε μία από αυτές τις ταβέρνες, στις εκδηλώσεις της τραγουδάω ελληνικά τραγούδια.
Είναι μια μικρή ταβέρνα, ονομάζεται <Γιώργος>, ο ταβερνιάρης είναι Ιάπωνας και αυτός ο κύριος μπορεί να χορέψει ελληνικούς χορούς και να παίξει μπουζούκι. Φυσικά οι περισσότεροι πελάτες είναι Ιάπωνες.
Αλλά κάθε πάρτυ είναι γεμάτο με ανθρώπους που αγαπούν την Ελλάδα, τα ελληνικά φαγητά και την ελληνική μουσική.
Γνωρίζοντας αυτή τη κατάσταση, πείθομαι ότι οι Έλληνες και οι Ιάπωνες μπορούν να γίνουν καλύτεροι φίλοι και να γνωριστούν περισσότερο μεταξύ τους.

Συγκεκριμένα οι ελληνικές δισκογραφικές εταιρίες πρέπει να προσέξουν τη στρατηγική προώθησης της ελληνικής μουσικής στην Ιαπωνία. Χρειάζεται να δώσουν σωστή και αρκετή ενημέρωση στις ιαπωνικές δισκογραφικές εταιρίες. Τουλάχιστον να μην υπάρχουν μεταφραστικά λάθη στους στίχους.
Και ελπίζω ότι μπορεί κανείς να εισαγάγει ελληνικούς δίσκους με λιγοστές <Lot>, σε εκατοντάδες. Παράλληλα να έρθουν περισσότεροι δίσκοι από τις ελληνικές δισκογραφικές εταιρίες. Και από την Nitro, την Heaven, την Lyra, την FM records, την MBI, την Alfa, κλπ...

Σίγουρα είναι ένας δύσκολος δρόμος. Αλλά όλες οι μουσικές που μπορεί να ακούσει κανείς τώρα στην Ιαπωνία, έχουν περάσει από τον ίδιο δρόμο και έχουν διαδοθεί σιγα σιγά.
Και οι Έλληνες πρέπει να εμφανίσουν και ένα άλλο πρόσωπο της Ελλάδας προς το εξωτερικό εκτός από την Ακρόπολη, την Επίδαυρο και το Αιγαίο πέλαγος.

Τέλος, να σας ενημερώσω ότι υπάρχει ένα BBS στο site μου όπου γράφω κι εγώ για την ελληνική μουσική και το ελληνικό τραγούδι. Το επισκέπτονται πολλοί και διάφοροι άνθρωποι. Από τα γράμματά τους, έμαθα ότι είναι και κόσμος που λατρεύει πραγματικά την ελληνική μουσική.

- Μου έγραψε ένας επισκέπτης: <Έχω ακούσει ελληνική μουσική, τώρα για μένα είναι απόλυτως απαραίτητη στη ζωή μου>.
- Και ένας άλλος μου είπε: <Είδα όταν ήταν νέοι, την Άννα Βίσση και το Γιώργο Νταλάρα στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '70. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε...μια μέρα βρήκα το site σου, ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα! Τραγουδούν ακόμα η Άννα και ο Γιώργος. Ήρθε στο νου μου το παρελθόν, πριν 30 χρόνια>.
- Και μια κυρία με ρώτησε: <Ξέρεις ένα ελληνικό κομμάτι; το τραγουδούσε ένας άντρας, λέει "pote miles, pote...", πριν 20 χρόνια>. Ευτυχώς το ήξερα εγώ. Ήταν το τραγούδι του Νίκου Καρβέλα <Ποτέ Μη Λες Ποτέ>. Αυτή η κυρία χάρηκε πολύ γι' αυτά που της εξήγησα.

πηγή:Greece-Japan.com

-----------------------------------

Back to top Go down
View user profile http://greekasiafanclub.forumgreek.com
 
Η Ελληνική Μουσική στην Ιαπωνία (in greek)
View previous topic View next topic Back to top 
Page 1 of 1
 Similar topics
-
» New Mahavishnu Orchestra LIVE

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
A Greek and International Asia fan club  :: Asia :: Asian countries :: Japan Town-
Jump to: